نفی وابستگی به بیگانه

پست های مرتبط

مهم در باب کشاورزى تعیین سیاست کشاورزى است. ما در باب کشاورزى سیاستمان چیه؟ مى‌خواهیم چکار کنیم، این مهم است. مهم این نیست که ما بتوانیم مصارف مردم را به هر تقدیرى فراهم بکنیم. دام را وارد کنیم، علوفه را وارد کنیم و بالأخره شیر و گوشت و غیر ذالک به مردم بدهیم؛ این کافى نیست. آن روزى که ما دام را وارد مى‌کنیم، علوفه را هم وارد مى‌کنیم، آن روز ما معتقد نیستیم که کشاورزى و دامدارى داریم؛ این، نه کشاورزى است، نه دامدارى. باید دام را هم تولید کنیم، علوفه را هم تولید کنیم. سیاست کشاورزى بایستى بر مبناى به پا داشتن و اقامه کشاورزى مرده این مملکت باشد؛ یعنى ایجاد یک تولید با یک سطح وسیع و با هدف استغناءِ ما از غیر خودى؛ باید با این هدف باشد. وقتى با این هدف بود، آن وقت ما دیگر وارد کردن دام یا وارد کردن علوفه یا وارد کردن بقیه چیزها، این نمى‌تواند براى ما یک پیشرفت به حساب بیاید (۱۰/۱۱/۱۳۶۰).

دشمن امروز سعی می‌کند ما را وابسته‌ به خود نگه دارد … می‌خواهند نگذارند ما از آمریکا گندم نخریم؛ می‌خواهند نگذارند ما برای کوچک‌ترین اشیاء خود هم دست گدایی به سوی بیگانه دراز نکنیم (۳۰/۷/۱۳۵۸). [دشمن اینگونه می‌اندیشد که] وقتی که میان مردم نان نبود، برق نبود، رادیو تلویزیون نبود، تولید نبود، کشاورزی نبود، آن‌وقت امور جمهوری اسلامی را متلاشی می‌کنیم و بعد هرکس رشته و زمام حکومت ایران در دستش باشد و حتی اگر زمامداران کنونی هم تا آن روز بمانند چاره‌ای ندارند جز اینکه دست احتیاج به سوی ما دراز کنند و ما آن وقت وارد ایران می‌شویم (۴/۷/۱۳۵۹). مى‌خواهند نگذارند که ما کشاورزیمان رشد کند، اینجورى است دیگر؛ براى امریکا و شوروى و نمى‌دانم قدرت‌هاى دیگر جهانى هیچ چیز بهتر از این نیست که مردم ایران نتوانند غذاى خودشان را تأمین کنند، تا دستشان طرف آنها دراز باشد، تا آنها بتوانند زور بگویند، تا بتوانند هر وقت خواستند وارد کشور بشوند. لذاست که خیلى طبیعى است که مانع و مشکل سر راه ما درست کنند، و مشکل هم درست مى‌کنند، یکى از این مشکلات همین جنگ است؛ درست کردند تا ما تأمین خودکفایى‌مان عقب بیفتد (۲۲/۲/۱۳۶۳).

مسأله کشاورزى برادران در این مملکت باید جدى گرفته بشود. همه حرفهاى ما، همه ادعاهاى ما، همه سرفرازى‌هاى ما در مقابل دشمن – دشمنان بزرگ جهانى – هنگامى معناى حقیقى پیدا خواهد کرد که ما بتوانیم در درون مرز خودمان اساسى‌ترین نیازهاى خودمان را تأمین کنیم. بدون این، سرفرازى و خودکفائى و استغناى از دشمن یک حرف است، یک شعار است. ما چطور مى‌توانیم این جمهورى اسلامى را که یک نمونه بى‌نظیر و جدید در دنیا هست، در میان این همه طوفان خصومت نگهداریم و پیش ببریم و رشد بدهیم، در حالى که نان و پنیر خودمان را نمى‌توانیم تأمین کنیم؟ این در بلندمدت قابل قبول نیست. شما خیال نکنید ملت‌هاى دنیا که امروز بنام ملت ایران و رهبر بزرگ این انقلاب شعار مى‌دهند، اینها حاضرند قبول کنند که ما تا ده سال بعد از انقلاب تا دوازده سال بعد از انقلاب، همچنان چشم‌مان به دست دیگرانى باشد که از بیرون، گندم ما، پنیر ما، گوشت ما، شیر ما، برنج ما را باید تأمین کنند. ملت‌ها به ما خواهند گفت خب این انقلاب عظیم شما، این اسلام شما، این تحرّک شما، اگر نتواند شکم خود شما را سیر کند از کجا شما مى‌گوئید که این انقلاب و این نظام جدید مبتنى بر وحى الهى است؟ (۴/۸/۱۳۶۴)

آن روزی که میخواستند نفت را در این مملکت ملی کنند، یکی از رجال پهلوی گفت: «ایرانی نمیتواند یک لولهنگ بسازد، چه‌طور میخواهد نفت را اداره کند؟»! این، همان فرهنگی است که خود استعمارگران به ملت‌های مسلمان و استعمارزده و به ملت ما تلقین و القا کردند که از شما کاری برنمی‌آید؛ صنعتتان را هم باید ما درست کنیم، کشاورزی‌تان را هم باید ما اصلاح کنیم، برای مدارس‌تان هم باید ما برنامه‌ریزی کنیم، دولت‌تان را هم باید ما بگردانیم (۱۱/۲/۱۳۷۰).

چرا دنیاى اسلام باید این‏قدر ضعیف و محتاج باشد؟ چرا باید همه‌‏چیزش، گدایى‌‏شده از در خانه دشمنانش باشد؟ امروز بعضى از کشورهاى پول‏دار اسلامى پول مى‏دهند و میوه و سبزىِ خوردنشان را هم با هواپیما از کشورهاى اروپایى مى‌‏آورند! ماشین‌‏آلات که به جاى خود، بندرسازى که به جاى خود، اکتشافات که به جاى خود؛ چرا باید این‏طور باشد؟! مگر ملت اسلام چه چیزى کم دارد؟ (۱۳/۹/۱۳۷۰) آمریکایی‌ها از گندم و از محصولات غذایى به عنوان سلاح استفاده کردند؛ در خیلى جاهاى دنیا هم مى‏‌کنند (۱۶/۱/۱۳۸۱). امروز کشور ما – که مورد سوءنیت و کینه‌ورزی قلدرهای دنیاست؛ علت این کینه‌ورزی هم این است که این کشور حاضر نیست زیر بار قلدری قلدرها برود – بیش از همیشه به امنیت غذایی احتیاج دارد، تا برای نانش، برای خوراک روزمره‌اش، برای روغنش، برای گوشتش محتاج کشورهای دیگر نباشد؛ محتاج کسانی که میتوانند در مقابل این عطیه، شرف او را مطالبه کنند، نباشد؛ امنیت غذایی برای کشور ما خیلی مهم است. سال گذشته که اعلام شد کشور به خودکفایی در گندم رسیده است، به نظر من حقیقتاً یک عید بزرگ برای این کشور بود. بنده از کشاورزان، از مدیران بخش کشاورزی، از جوانان عالمی که در این کار کمک کردند، از اعماق دل متشکر شدم، مطمئناً ملت هم متشکر شد؛ این حادثه بزرگی بود. مردان و جوانانی همت کردند که این کار بشود، و شد. ما همان کشوری هستیم که در دوران طاغوت، پایه کشاورزی ما را متزلزل کردند، برای این که ما را وابسته کنند؛ برای این که بازار برای گندم خودشان و بقیه محصولات کشاورزی دیگران – بیگانگان – درست کنند. با این افزایش جمعیت – امروز کشورمان بیش از دو برابر اول انقلاب جمعیت دارد – اگر بنا بود ما مثل آن روزِ آنها از نظر گندم محتاج بیگانگان باشیم، برای هر تن گندمی که به ما میدادند، یک منت سنگین، یک بار سنگینِ تحقیر بر روی دوش این ملت سوار میشد؛ هر وقت هم که مایل بودند، میتوانستند این را قطع کنند؛ اما ملت ما در گندم به خودکفایی رسید. عین همین قضیه باید در بقیه محصولات مهم و اساسی غذایی به وجود بیاید؛ در برنج، در روغن، در گوشت، در لبنیات، که نیازهای کشور است. باید کشور به دیگران اصلاً محتاج نباشد و مردم کشور بدانند که شما قشر کشاورز و دامدار با غیرت خود، با ایمان خود، با همت خود، غذای آنها را تأمین میکنید و مردم محتاج این نیستند که از دیگران درخواست کنند؛ هم پول بدهند، هم منت بکشند، هم دایم تَه دلشان نگران باشد که اگر یک مشکلی به خاطر یک مسأله سیاسی و غیره پیش آوردند، چه کنیم. کشاورز ایرانی برای ملت ایران امنیت غذایی را تأمین میکند؛ این، افتخار بزرگی است؛ قدر خودتان را بدانید (۱۴/۱۰/۱۳۸۴).

عزیزان من! امروز کشور شما، کشوری است در حال حرکت به جلو. این حرف‌ها مربوط به کشاورزی است؛ ولی ما در قضیه صنعت، در قضیه تحقیقات، در امر سیاست، در رشته‌های گوناگون علوم، در پدید آوردن مسائل نو، در همه جا، حرکت‌هایی را به برکت انقلاب و به برکت نظام جمهوری اسلامی مشاهده می‌کنیم، که کشور به برکت آنها خواهد توانست این فاصله ژرفی را که دشمنان میان این کشور و میان کشورهای پیشرفته به‌وجود آورده‌اند، پُر کند. حرکت امروزِ کشور، حرکت مبارکی است؛ حرکتِ سرشار از امید و نگاه به آینده. کاری که امروز دستگاه‌های مختلف می‌کنند، چه در این بخش – بخش کشاورزی – چه در بخش‌های دیگر، باید یک قاعده محکمی باشد که بتوانند بعد از بیست سال – وقتی دوران سند چشم‌انداز بیست ساله تمام شد – احساس افتخار کنند و بگویند ما بودیم که این تدابیر را اندیشیدیم و امروز کشور بعد از گذشت بیست سال، به این رشد و اعتلاء رسیده است؛ که میرسیم ان‌شاءاللَّه. جوان‌های ما – شماها – خواهید دید ان‌شاءاللَّه آن روز را؛ و دشمنان مستکبر نظام جمهوری اسلامی از همین میترسند و علت دشمنی‌ها، همین است. آنها از این‌که یک کشوری، یک ملتی، با تمسک به اسلام بتواند به این قله عظیم زندگی مدنی و افتخارات تمدنی خود برسد، نگرانند. چون میدانند این بهترین مروج اسلام و بهترین مروج معنویت است. میدانند که اگر این راه را این ملت طی کرد، جلوی زیاده‌خواهیها و زیاده‌خواریهای آنها گرفته خواهد شد. کمپانیهای غاصب صهیونیست‌ها و دیگران، میخواهند دنیا را بچاپند؛ سختشان است که ببینند یک ملتی در مقابل داعیه‌های آنها این‌طور در همه بخش‌ها جلو میرود؛ اما علی‌رغم آنها ملت ایران به پیش خواهد رفت و اسلامِ عزیز سربلندتر از آنچه که هست، خواهد شد و ان‌شاءاللَّه پرچم عزت اسلامی بر بلندای این ملت و همه دنیای اسلام به اهتزاز در خواهد آمد (۱۴/۱۰/۱۳۸۴).

اگر این نفتی که امروز در اختیار ماست، در اختیار اروپا و امریکا بود، ما برای هر بشکه‌اش باید در مقابل آنها سجده میکردیم تا یک بشکه نفت به ما بدهند؛ مگر میدادند!؟ اینها میخواهند پانزده سال، بیست سال آینده ملت ایران برای نیاز صنعتی و کشاورزی خود و برای جریان حیات در کشور خود، محتاج آنها باشد؛ برود درِ خانه آنها؛ اهمیت انرژی هسته‌ای این است (۱/۱/۱۳۸۵).

الان هم که هیئات می‌آیند و میروند، مسئولین دولتی هوشیار باشند؛ این‌جور نباشد که قرارداد بستن با هیئتهای تجاری و صنعتی و اقتصادیِ بیگانه‌ای که می‌آیند و میروند، به صنعت داخل، به کار داخل، به کشاورزی داخل لطمه بزند. ما البتّه به مسئولین محترم هم این را در جلسات خصوصی گفته‌ایم که مراقبت باید بکنند. یعنی باید کشور روی پای خودش بِایستد. ما یک ملّت قوی و با تعداد زیادیم -ما نزدیک به هشتاد میلیون جمعیّتیم؛ این جمعیّت کمی نیست- ده‌ها میلیون جوان تحصیل‌کرده در کشور ما هست؛ ما در همه بخش‌ها و در همه قسمتها آدم‌های توانا و دانا داریم؛ این هم که منابع زیرزمینی ما است، این هم تنوّع عجیب‌وغریبِ فصلی و اقلیمی کشور ما است؛ همه اینها امکانات است، همه اینها فرصت است. ما باید روی پای خودمان بِایستیم، به دیگران نبایستی اتّکاء بکنیم (۳۰/۱۰/۱۳۹۴).

اینکه خارجی‌ها بیایند پول یک کشوری را بگیرند، مردم آن کشور را تحقیر کنند و برایشان برج بسازند، این پیشرفت نیست، این عقب‌رفت است، این خسارت است. امروز بلندترین برج منطقه در بی‌عُرضه‌ترین کشور منطقه است! اینکه پیشرفت نشد! پیشرفت این است که یک کشور، یک ملّت، با توان خود، با اراده خود، با تصمیم خود، با دانش خود، با ظرفیّت خود، خودش را به صفوف مقدّم برساند؛ این پیشرفت است و این در کشور ما بحمدالله اتّفاق افتاده است. … ما در زمینه امنیّت، در زمینه دفاع، در زمینه کشاورزی، در زمینه سلامت، در زمینه علم، در زمینه راه‌های مواصلاتی و امثال اینها، خیلی پیشرفت کرده‌ایم و پیشرفتمان الحمدلله خوب است؛ دهه پیشرفت و عدالت، پیشرفت خوب بود. اینها ناشی از انقلاب است. البتّه چون تبلیغات ما ضعیف است، مردم کشورهای دیگر ممکن است اینها را ندانند؛ [امّا] دشمنها خیلی از اینها را میدانند (۲۹/۱۱/۱۳۹۶).

البتّه حرکت باید درون‌جوش، درون‌زا، متّکی به اصالت‌ها باشد. یک شعر خیلی قشنگی یکی از آقایان خواندند که من نشنفته بودم این بیت را و یادداشت کردم: آب طلب‌نکرده همیشه مراد نیست /گاهی بهانه‌ای است که قربانی‌ات کنند. این آب طلب‌نکرده، این [چیزی] که از بیرون می‌آورند به ما میدهند، آب هم نیست، آب گل‌آلود است؛ باید از درون بجوشیم؛ باید مثل چشمه بجوشیم و حرکت کنیم و آبیاری کنیم (۱۸/۲/۱۳۹۸). در داخل خود آمریکا مشکلات فراوان [است]. … وزارت کشاورزی آمریکا رسماً اعلام کرده است که ۴۱ میلیون نفر در آمریکا با مشکل گرسنگی دست و پنجه نرم می‌کنند؛ وضع آمریکا این است، وضع اقتصادی آمریکا این است. ۲۲۰۰۰ میلیارد دلار بدهکاری دولت آمریکا است -۲۲ تریلیون- افسانه‌ای است، اصلاً این رقمها، رقمهای غیر قابل تصوّر است. اینها گرفتاری‌هایشان است، آن وقت این آقا برای ملّت ایران دلسوزی میکند، میگوید ما خوشبختی و سعادت و اشتغال ملّت ایران را میخواهیم؛ برو خودت را درست کن، اوضاع خودتان را اگر میتوانید رو‌به‌راه کنید (۱۴/۳/۱۳۹۸).


گردآوری شده توسط هسته سیاست کشاورزی مرکز رشد دانشگاه امام صادق (ع)

پست های گذشته

نظر ها

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

اخبار محبوب

اختلاف کاذب ۴۰ درصدی گوشت از دامداری تا مغازه

رئیس انجمن صنفی گاوداران گفت: با توجه به نرخ کنونی گوساله زنده، فروش گوشت گوساله با نرخ بالاتر از ۱۰۰ هزار تومان گرانفروشی است. احمد...

چرا سیب و پرتقال گران شد؟

در برنامه گفت و گوی ویژه خبری که با عنوان «دلایل گرانی میوه» برگزار شد، اکبر یاوری عضو هیئت مدیره اتحادیه بارفروشان با بیان...

خبرنامه نهال – شماره ۵

بولتن خبری رصد محیطی، اخبار، دانش، فناوری و اقتصاد برای دانلود خبرنامه اینجا کلیک کنید.