توصیه ها به کشاورزان

پست های مرتبط

پیام من به روستائیان عزیز در سراسر کشور که امسال گندم تولید کرده اند این است که همه موجودی گندم شان را به دولت بفروشند، آنها را نگه ندارید. اگر کسی به شما گفت به دولت نفروشید یقین کنید که خائن است یا جاهل. به افراد غیر مسؤول نفروشید، چون ممکن است بخرند و احتکار کنند. به دولت حتماً و حتماً بفروشید (۴/۷/۱۳۵۹).

امسال محصولات ما مخصوصاً گندم – که مایه اصلی تغذیه ماست – بحمداللَه فراوان است. عده ای می خواهند با خریدن گندمها از کشاورزان و در آب ریختن آنها یا سوزاندن آنها یا احتکار کردن آنها باز هم ما را محتاج گندم امریکا کنند. کشاورزان عزیز به هوش باشید و متوجه باشید؛ گندم را به دستگاه های مسؤول و به دولت بفروشید، یا خودتان مصرف کنید. به ضد انقلاب و به کسانی که با دادن مبلغی اضافی گندم را از دست شما – یعنی از دست ملت – می خواهند خارج کنند تسلیم نشوید (۵/۴/۱۳۶۰).

همان طور که این برادر ترک زبان همدانى … گفتند بعد از آن که امام از پاریس آمدند دستور دادند که شما بروید توى دهات. این برادر مى گوید ما توى دهمان ما چند خانوار بیشتر نماندیم، بقیه رفتند ما براى این که امام گفته بود که توى ده بمانید و کشاورزى کنید توى ده ماندیم و کشاورزى مى کنیم. آفرین بر شما؛ این معناى یک انسان مسلمان و انقلابى است، یک انسان آگاه، چون امام دستور داده اند، دستور امار براى کیه؟ به نفع کیه؟ در خدمت چه کسى است و چه هدفى است؟ دستور امام در خدمت مردم، در خدمت هدف هاى مردمى و هدف هاى انقلابى است؛ در خدمت استغناء و بى نیازى کشور است. ما اگر مى خواهیم با امریکا بجنگیم نمى شود که به امریکا و مزدوران و اقوار امریکا محتاج باشیم که برنج و گندم و گوشت و بقیه چیزها را از آنها بگیریم؛ امکان ندارد. اگر ما بخواهیم یک ملت مستقل باشیم، اگر ما بخواهیم فرزندان ما سرافراز زندگى کنند، اگر بخواهیم این کشور و این ملت الگویى بشود براى دیگر ملت ها و دیگر کشورها، اولین اقدام ما باید این باشد که از لحاظ مواد غذایى خودمان را بى نیاز کنیم. چه کسى این کار را خواهد کرد؟ چه کسى این بار را بر دوش خواهد گرفت؟ کشاورز، دامدار، آن کسانى که به نحوى از انحاء به مسائل غذایى مردم سر و کار دارند (۲۲/۲/۱۳۶۳).

کشاورزان و روستاییان، کار خود را که اصلی ترین پایه خودکفایی کشور است – یعنی تهیه و تأمین موادغذایی – قدر دانسته، افزایش محصول و بهبود کیفیت آن را هدف خود قرار دهند و وابستگی کشور به مواد غذایی وارداتی را به صفر برسانند (۲۳/۴/۱۳۶۸ ).

من به کارگران سفارش میکنم که در هر بخشی و در هرجایی مشغول کار هستند – کارگاه های بزرگ، کارگاه های کوچک، کارهای دستی، کارهای ماشینی عظیم، کارهای کشاورزی و روستایی – این روزها را روز کار بدانند، این دوران را دوران کار جدی تلقی کنند و کار را هم عبادت بدانند (۱۲/۲/۱۳۶۹).

علت این که تبلیغات جهانی سعی میکنند مشکلاتی را که در ایران نیست، به ایران نسبت بدهند؛ آنچه را که کوچک است، ده برابر و صدبرابر بزرگتر کنند، این است که می خواهند مردم دنیا را نسبت به مسایل ایران، دچار یأس و ناامیدی کنند. می خواهند بگویند که اسلام و انقلاب این است و انقلاب و اسلام نمیتوانند یک کشور و ملت را اداره کنند و سعادتمند نمایند. عزت و بیداری و شجاعت و تسلیم ناپذیری ملت ایران، بانشاط شدن این نسل انقلابی، ابتکار و فعالیت و حرکت به سمت خودکفایی در ایران را ندیده میگیرند؛ اما فرضاً اگر سیب زمینی یک چندروزی کم است، تمام رادیوهای دنیا میگویند که در ایران مسأله سیب زمینی وجود دارد! نه برای خاطر این که سیب زمینی مهم است؛ بلکه به این دلیل که نشان دادن حتّی یک نقطه ضعف کوچک در ایران اسلامی، برای آنها خیلی مهم است. اگر یک نقطه ضعف کوچک پیدا کردند، برای آنها فوزی است و خوشحال میشوند. شما باید سعی کنید ایران را آن چنان بسازید که برای اسلام و مسلمین، مایه افتخار باشد (۲/۳/۱۳۶۹).

پشت سر این دولت، اصل مهم سازندگی را دنبال کنید. مسؤولان ادارات، کارکنان دولت، کشاورزان، کارکنان، کارگران، کسانی که برای انجام کارهای مربوط به سازندگی و خدمات عمرانی کشور، قدرت و تمکن مالی دارند، هر کسی هر کار می تواند بکند، پشت سر دولت، با رعایت مرکزیت این دولت، به سازندگی کشور کمک کند (۱۵/۳/۱۳۶۹).

افرادی که کار روزانه دارند مثلاً کارمند اداری، کارگر، کاسب و یا کشاورز هستند وقتی به خانه میآیند، بخشی از زمان را ولو نیم ساعت برای کتاب خواندن بگذارند (۱۴/۳/۱۳۷۲).

هر کشاورزی که امروز محصولات مورد نیاز مردم را با دقت و امانت تولید می کند، …هر انسانی که امروز به نحوی، در راه پیشرفت اقتصادی یا فرهنگی یا علمی این کشور تلاش می کند، در راه خدا مشغول جهاد است. این، یک جهاد است (۷/۵/۱۳۷۲).

تاجر برای تجارت خود، کاسب برای کسب خود، زارع برای زراعت خود، دانشجو و طلبه برای درس خود و آن یکی برای تبلیغ خود، ارزش بیشتری قائل شوند، مسائل کشور و انقلاب، البته آسیب پذیر است. ما از آسمان که نیفتاده ایم! ما ذاتاً که بر ملت های دیگر؛ امّت های تاریخ و گذشتگان خودمان، رجحانی نداریم. رجحان این ملت به دلیل انتخاب راه خدا و ایمان بود؛ به سبب حضورش بود که «من کان للَّه کان اللَّه له (۱۲)»؛ هر کس در خدمت اهداف الهی باشد، خدا کمکش میکند. «ولینصرنّ اللَّه من ینصره (۱۳)»؛ هر کس خدا را نصرت کند، خدا هم نصرتش میکند. تا به حال این طور بود. اگر خدا را نصرت نکنیم، قضیه به عکس و طور دیگری می شود و دشمن، مسلّط خواهد شد (۲۰/۱۱/۱۳۷۴).

حاکم بودن روحیه صرفه جویی بر انسان مانع از هدر رفتن ثروت او بر اثر کوتاهی، غفلت و اسراف می شود و کسانی که در بخش های صنعتی، خدماتی، اداری و کشاورزی، امانتی را در اختیار دارند باید از چنین روحیه ای برخوردار باشند و به هیچ وجه اجازه تضییع آن را ندهند زیرا کوتاهی و غفلت در حفظ امانت در حکم خیانت است و همه باید امانت را به دقت حفظ کنند (۲۱/۱۲/۱۳۷۵).

ما به کشاورزمان میگوییم تلاش کنید تا امنیت غذایی برای کشور به وجود بیاورید (۱۴/۱۰/۱۳۸۴).

حرف بنده به شما کشاورزان عزیز و به همه کشاورزان سراسر کشور این است که کاری که شما بر عهده گرفته اید، کار کوچکی نیست. همان کشاورزی که در یک نقطه دوردستی از کشور فرض کنیم بر روی یک یا پنج هکتار زمین مشغول کار است، به سهم خود یکی از پایه های اساسی حیات این کشور را بالا می برد. مواظب باشید کشاورزی تحقیر نشود؛ کشاورزی بسیار حایز اهمیت و دارای عزت است. ارزشی هم که در شرع مقدس اسلام شنیده اید که برای قشر کشاورز بیان شده است، ناشی از اهمیت این کار است. شما چه میکنید؟ شما با استفاده از نعمت خدادادىِ زمین و آب، گنجینه های الهی را – که در ذرات هست، در خاک هست، به وسیله نور خورشید و عوامل طبیعی این گنجینه ها بارور می شود – استخراج میکنید، تا انسان هایی که روی این زمین زندگی می کنند، زنده بمانند. اگر غذا نباشد، زندگی نیست؛ و شما غذای انسان ها را تأمین میکنید؛ لذا عظمت و ارزش این کار یک ارزش طبیعی و شبیه ارزش ذاتی است. امروز کشور ما – که مورد سوءنیت و کینه ورزی قلدرهای دنیاست؛ علت این کینه ورزی هم این است که این کشور حاضر نیست زیر بار قلدری قلدرها برود – بیش از همیشه به امنیت غذایی احتیاج دارد، تا برای نانش، برای خوراک روزمره اش، برای روغنش، برای گوشتش محتاج کشورهای دیگر نباشد؛ محتاج کسانی که میتوانند در مقابل این عطیه، شرف او را مطالبه کنند، نباشد؛ امنیت غذایی برای کشور ما خیلی مهم است. سال گذشته که اعلام شد کشور به خودکفایی در گندم رسیده است، به نظر من حقیقتاً یک عید بزرگ برای این کشور بود. بنده از کشاورزان، از مدیران بخش کشاورزی، از جوانان عالمی که در این کار کمک کردند، از اعماق دل متشکر شدم، مطمئناً ملت هم متشکر شد؛ این حادثه بزرگی بود. مردان و جوانانی همت کردند که این کار بشود، و شد. ما همان کشوری هستیم که در دوران طاغوت، پایه کشاورزی ما را متزلزل کردند، برای این که ما را وابسته کنند؛ برای این که بازار برای گندم خودشان و بقیه محصولات کشاورزی دیگران – بیگانگان – درست کنند. با این افزایش جمعیت – امروز کشورمان بیش از دو برابر اول انقلاب جمعیت دارد – اگر بنا بود ما مثل آن روزِ آنها از نظر گندم محتاج بیگانگان باشیم، برای هر تن گندمی که به ما میدادند، یک منت سنگین، یک بار سنگینِ تحقیر بر روی دوش این ملت سوار میشد؛ هر وقت هم که مایل بودند، میتوانستند این را قطع کنند؛ اما ملت ما در گندم به خودکفایی رسید. عین همین قضیه باید در بقیه محصولات مهم و اساسی غذایی به وجود بیاید؛ در برنج، در روغن، در گوشت، در لبنیات، که نیازهای کشور است. باید کشور به دیگران اصلاً محتاج نباشد و مردم کشور بدانند که شما قشر کشاورز و دامدار با غیرت خود، با ایمان خود، با همت خود، غذای آنها را تأمین میکنید و مردم محتاج این نیستند که از دیگران درخواست کنند؛ هم پول بدهند، هم منت بکشند، هم دایم تَه دلشان نگران باشد که اگر یک مشکلی به خاطر یک مسأله سیاسی و غیره پیش آوردند، چه کنیم. کشاورز ایرانی برای ملت ایران امنیت غذایی را تأمین میکند؛ این، افتخار بزرگی است؛ قدر خودتان را بدانید. من این را عرض میکنم برای این که در سرتاسر کشور، جوانان مناطق کشاورزی که گاهی جاذبه مشاغل دیگر آنها را به خود جذب میکند، بدانند که ارزش و کرامت و تأثیر این شغل از اکثر مشاغل دیگر، در زندگی جمعی ملت شان، بالاتر است و جای گسترش هم دارد. امروز دیگر آن روزی نیست که یک کشاورز در طول سی، چهل سال همیشه روی یک قسمت از زمین کار کند و یک مشت گندم به دست بیاورد؛ نخیر، امروز فنون جدید، دانش های جدید، تجربه های جدید وارد میدان شده اند. شما میبینید که بازده متوسط چهار تن گندم را یک انسانِ باهمت، به یازده، دوازده تن در هکتار میرساند؛ همین کار در برنج، در زیتون و در کُلزا هم شده است. دیگر این طور نیست که منطقه، منطقه محدودی باشد. جوان ها وارد بشوند، آموزش های لازم را بگیرند؛ آنهایی که میتوانند، تحصیلات لازم را در زمینه خاک، آب و مسائل گوناگون کشاورزی ببینند، بعد، به جان این سرزمین پُربرکت بیفتند و برکات الهی را از آن استخراج کنند؛ این کار ممکن است. دستگاه های دیگر هم البته باید کمک کنند. این، مطلبی بود که میخواستم به شما کشاورزها بگویم. کارتان بزرگ و مهم است؛ مهم در ابعاد ملی. اگر درست نگاه کنیم، با اهمیت نظام جمهوری اسلامی و این پرچم برافراشته اسلام در این سرزمین، کار شما در ابعاد بین المللی مهم است. این کار را قدر بدانید و خدا را شکر کنید بر این که یک چنین توفیقی به شما ارزانی داشته است؛ روز به روز در این کار پیش بروید و جوان ها، حداقل جوان های همان خانواده ها و جوان های دیگری که در این رشته تحصیل کرده و علاقه و شوق دارند، به خیل انبوه کشاورزان ما ملحق بشوند (۱۴/۱۰/۱۳۸۴).

جوانان ما از همت بلند هیچ چیز کم نگذارند؛ همت را باید بلند کرد؛ آن که مشغول درس است، آن که مشغول کارِ صنعت است، آن که در حال کشاورزی است، آن که به خدمات گوناگون اشتغال دارد، همه احساس کنند که در قبال پیشرفت این کشور یک وظیفه و سهمی هم متوجه به آنهاست و باید این سهم را، این وظیفه را به قدر خود و به سهم خود انجام دهند (۱۵/۱۰/۱۳۸۶ ب).


گردآوری شده توسط هسته سیاست کشاورزی مرکز رشد دانشگاه امام صادق (ع)

پست های گذشته

نظر ها

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید

اخبار محبوب

دکتر قالیباف: مردم بهره‌برداران پروژه‌های کشاورزی هستند

رئیس مجلس شورای اسلامی روز دوم نظارت میدانی خود در استان سیستان و بلوچستان را از شهر زابل آغاز و در محل پروژه آبرسانی...

جوجه یک روزه کمیاب و گران شد/ هشدار درباره افزایش دوباره قیمت مرغ

یک تولیدکننده مرغ گفت: علی رغم قیمت مصوب ۴۲۰۰ تومان، جوجه به قیمت ۶ هزار تومان هم پیدا نمی‌شود و این زنگ هشداری برای...